20.6.11


plantei unha cerdeira o día que decidiches deixar de amarme

para que en inverno as follas que xa marcharan
me recordaran o frío dos teus últimos abrazos
que foi mellor que marcharas

para que en primavera con cada flor que agromara
me recordara todas as que nunca me regalaches
que foi mellor que marcharas

para que no verán as polas cargadas de cereixas
propiciaran a sombra necesaria para olvidarte
que foi mellor que marcharas

para que no outono, as follas caendo
me recordaran como te fuches desprendendo de min
que foi mellor que marcharas

máis a cerdeira, teimuda

no inverno, espida ela das súas roupas,
recórdame o teu corpo espido
que oxalá estiveras aquí

na primavera, con cada flor que agroma
recórdame o meu corpo agromando
que oxalá estiveras aquí

no verán, coas cereixas xa maduras
recórdame os teus beizos saborosos
que oxalá estiveras aquí

no outono, cando as follas se desprenden, lenemente
recórdame as túas caricias esvarando por min
que oxalá estiveras aquí

plantei unha cerdeira,o día que decidiches deixar de amarme
para recordar que foi mellor que marcharas
para axudarme a olvidarte

pero a cerdeira, teimuda, medra e medra
para recordarme que oxalá estiveras aquí
porque sigo amándote


3 puntadas:

A do outro lado da xanela dijo...

Hai tempo que debín plantar eu tamén unha cerdeira.

Fermoso e triste.

Aldabra dijo...

o amor é o teimudo, non a cerdeira... só marcha do noso corazón cando lle peta.

ó poema desprede door e nostalxia.

pero non olvides que non hai que mirar atrás si non cada adiante.

biquiños,

A Conxurada dijo...

Xenial! Parabéns.