infinito

desnudáronme as túas palabras...igual que antes me desnudaban as túas caricias...

decateime ese día de que te quixen moito antes de sabelo...de que te quero moito despois de amarte...

160 caracteres foron, moitas noites, o bico de boas noites

ameite como nunca entre aquelas pedras que, aínda en ruinas, fixeron as veces de palacio. claro que unha tenda de campaña pode ser un bonito apartamento para a paixón...

e un día, mentras a mar acougaba entre as rochas, ó pé do faro, quixen parar o tempo e quedarme en ti

sempre...

...estarei para secarche as bagoas...

sempre...

...para abrazarte...

porque quérote infinito

Pecando...

Ira cando lle dedica aínda que só sexa un segundo á rubia de bote. Porque a vanidade péchalle ós ollos.

Gula porque bebería ata anegarme só por compartir con él ese tinto que tanto lle gusta.

Envexa do seu pasado sen min. Porque non fun eu quen lle mercou a camisa de cuadros azuis. Pero foi alguén.

Preguiza de que saia de min porque quero vivir na éxtase permanente.

Soberbia porque ninguén mellor ca min. Para amalo e tamén para odialo.

Luxuria porque unha e outra vez arrinco cos dentes os botóns da camisa de cuadros azuis.

Avaricia porque merquei todos os pintalabios do mercado porque só eu me pinto para él.

Pecados ou loucura?

Documento de compromiso

Documento de compromiso.

Inventarei unha patria.

Coserei unha bandeira.

Non haberá monarquía, pero eu serei a túa raíña.

As normas aprobaranse por maioría. 2 votos é unanimidade.

Haberá sempre froita madura para que ti a comas.

Como ceo, sabas de liño.

Asina.

SUPR

Quixen pintar a túa sonrisa e perdinme nela.

Intentei debuxar as liñas da túa man e acabei paseando por elas.

Saquei o chisqueiro para darche lume e diluínme no fume do teu pitillo.

Quixen que foses meu e acabaches posuíndonme nun segundo eterno.

Respiraba só para ulir o teu perfume.

Quixen borralo todo. Pero a tecla SUPR borrouse do teclado.

Pechado con chave

Un día, hai moitos días, descubrín a porta da muralla na que se agochaba.

Collín a chave e pechei por dentro.

Dentro había un mundo. Con mar. A súa beira paseabamos polas estrelas.

Hoxe só hai un valado, baixiño. Non ten porta. Nin chave. Pero eu non podo saltalo.

A caixa dos abrazos

Hai moito tempo regaláronme unha caixa chea de lápices de cores. Hoxe decidín abrila.

No seu interior había lapiceiros. Pero ademáis atopei un montón de cousas que xa non recordaba posuír.

Atopei un papel pintado con extrañas liñas que semellaban un circuito. Tamén o meu primeiro móbil. E un libro de Benedetti. Con dedicatoria.

Había tamén apuntes, os conceptos borrados polo paso do tempo. Estaban escritos con bolígrafo de cor violeta. Durante moito tempo esa foi a miña cor preferida.

E un tique de autobús de liña regular. Grapado, un billete de tren. O mesmo destino.

Ata un paquete de tabaco vacío, da marca que fumaba daquela, cun teléfono apuntado. O número marcado xa non existe. Vaia, é un bonito número. Déixame unha estrana sensación de intimidade. Mágoa non recordar a quen pertence.

Ó fondo, unha folla de libreta doblada imitando un sobre. Cunhas letras, para cando necesites un abrazo. Dentro, fío de cores.