Tantas veces quixen abrirlle a porta ás palabras...

Pero sempre a culpa. A maldita culpa.

Pero sempre o medo. O maldito medo.

Pero sempre o silencio. O maldito silencio. Afogándome a voz.

Dixeches así que me escoitas cando me lees?

Hoxe non teño eufemismos.

Só podo vomitar un quero e non podo. Ou un quero e non quero.

Hoxe quixen ser anónima, coma ti. Só para poder sentir.

Pero impedíronmo os nomes.

Cólleme outra vez, abrázame agora. Camiñemos xuntos de novo, así, abrazados.

Non te mirarei ós ollos, porque temo perderme en ti. De novo.

Non te rozarei siquera, porque non soportaría volver a adicción que cría superada hai tempo.

Pero...estamos tan preto outra vez...que por uns segundos quero soñar en pasado.

...déixame soñar...non me roubes a fantasía.

Start para cando empeza o xogo

Play para cando bailas sobre min

Pause para facer eternas as caricias

Mute para que cales, para obviar as túas palabras cando me recordan que ela existe

Voz para cando me abrazas con palabras

Enter para cando me afoga o desexo

Rew para rebobinar a enter

Stop para que non remate nunca

Pouco cocido, como a él lle gustaba. De trigo.

Un domingo tras doutro seguía cocendo o pan.

Gardabao, tapado cun pano, na artesa.

Por si algún día volvía para comelo.

Por si algún día volvía, seguía poñendo o mesmo mandilón de cuadros vermellos. O que a él lle gustaba. O que, paseniño, esvaraba polas súas cadeiras, cando, ó calor do forno, as caricias debuxaban de fariña o seu corpo.

Por si algún día volvía para comela.

puxen o meu corazón nas túas mans...levaba millóns de caricias, fío para coser abrazos, bicos apaixoados...

...hoxe devólvesmo...debéndome caricias, sen fío pero con agullas, con bicos fríos...

...e xa non late en min

La Voz de Galicia. Páxina sete empezando polo final. 

Un día máis. Mesmo lugar. Mesma hora. Mesma páxina do periódico.

Sobre un taburete, xusto na esquina de todo da barra, casi escondido. Gafas sen montura. Cabelos negros. Non moi largo, pero tampouco curto. Cazadora de coiro. Polo verde. Pantalóns de pana. Negros. Pana finiña.

Páxina sete empezando polo final.

- zume de pomelo, por favor.

Busco o tabaco no bolso. - Joder! olvidei o chisqueiro. Coma sempre. 

Nin ademán de darme lume. Demasiado concentrado na páxina sete empezando polo final.

- Moitas gracias. Tamén polo chisqueiro. [Acabará por regalarmo a camareira, farta xa de acenderme o pitillo]

Levántase. Leva o mesmo perfume de tódolos días. 

Collo o periódico. Hoxe todo parece bonito. Rostros ilusionados. Serán as datas.

Paso as páxinas case sen ler. Estou desganada.

Páxina sete empezando polo final. 9 números redondeados a boli. 

Unha nota ó marxe.

321 días despois. Hoxe non atopo letras para xuntar o teu nome. A lotería só deixa números. Chámame.

Son rebeldes os teus ollos. Falan eles todo o que ti calas.

Hoxe dixéronme que cada día vas tecendo en ti unha parte de min. As agullas son sorrisos. O fío azul. Como a túa mirada.

Pero buscas noutras o que non te atreves a pedirme. Non, si o entendo. Eu non podo darcho. Aínda que ás veces penso que tal vez me gustaría.

E aínda que non debo, non me resisto a perfilar os labios cada mañá, asomada ó retrovisor do coche, mentras non abre o semáforo da esquina. Para que cada noite poidas darlle outra puntada a ese tatuaxe de min que ves sendo ti.

Pasoume como a Platón, pensei que ese mundo era todo o mundo.

Afortunadamente saín da caverna.

infinito

desnudáronme as túas palabras...igual que antes me desnudaban as túas caricias...

decateime ese día de que te quixen moito antes de sabelo...de que te quero moito despois de amarte...

160 caracteres foron, moitas noites, o bico de boas noites

ameite como nunca entre aquelas pedras que, aínda en ruinas, fixeron as veces de palacio. claro que unha tenda de campaña pode ser un bonito apartamento para a paixón...

e un día, mentras a mar acougaba entre as rochas, ó pé do faro, quixen parar o tempo e quedarme en ti

sempre...

...estarei para secarche as bagoas...

sempre...

...para abrazarte...

porque quérote infinito

Quixen crer que xogabas conmigo. Pero xogabas sen min. 

Lía entre liñas; ata os puntos e coma.  Agora sei que non escribías nada.

Merquei uns tacóns de agulla. Mudei o meu vestiario para gustarche. Sería iso, pensei.

Pero era máis fácil que todo iso. E máis duro.

É só un corazón aristocrático.

Buscando

Será o noso secreto- quería dicir- tesme que axudar a construirme de novo- pensei-

Disfracei a petición de consello profesional. Fixen.

Custoume pronunciar as palabras que che calman, porque unha pequena dose apenas fai efecto.

Esa menciña que atopaches logo seguro que che vai mellor.

Poñerme enfrente miña para ver si os meus ollos che din o que ocultan as miñas palabras. Pensei cando me preguntaches que quería. 

Café solo. Respostei. 

Conto de nadal

Tiña moitos moitos anos, pero non era vella.

Había xa tempo que os seus fillos deixaran de querela, apenas siquera a apreciaban.

Moitos negaban esa maldita enfermidade que a estaba condenando.

A chuvia xa non caía acariciando o seu corpo, afogando a súa sede...non...agora anegaba as súas roupas, fería a súa pel, furiosa, protestando...

Os cans que gardaban a casa xa non oubeavan co trono. Oubeavan seguido. O medo nos seus ollos.

Xa non había que ter conta das galiñas polas noites. Extinguíranse os zorros.

As flores de cedo había tempo que non asistían ó baile de primavera. Xa non había. E as árbores da horta deixábanlle as súas follas a decembro...tampouco había outono. Só veráns infinitos e invernos eternos.

Loitaba, pero as chagas cada vez eran máis grandes e extendíanse a outros lugares. Os buratos empezaron na Antártida, e foron extendéndose pola súa pel.

Aínda así, resistíase a perder a guerra. Por máis que tivera perdido tódalas batallas que librara.

Deixaría na batalla a última árbore, o último elefante, tódolos mares si era necesario. Pero a Terra non podía perder a guerra.

Shshshssssssssssss...

Sshssssssshsss...non fagades ruido...aínda durme...

Non podo deixar de miralo. Así, durmindo, recórdame a aquela fin de semana en Soria, cando lle deu a tolería e o venres, ó sair de traballar, veume buscar e tirou para o lado contrario da casa... e non quixo dicirme a onde iamos ata que chegamos.

Unha casiña pequena, moi acolledora, cuns caseiros xa velliños que nos fixeron as mellores filloas que teña comido na miña vida. Na cama, catro cobertores para atallar o frío do inverno. No primeiro caixón da mesiña, unhas velas por si se ía a luz co trono.

Shshssssssss...durme...durme...

...váiseme a cabeza...igual que se ían voando as folerpas de neve aquel fin de semana...ese vento tolo non lles deixaba gozar o vals, ese que bailan mentras acougan...lenes...no chan...

...así, abrazada a él, gosto de soñar...ou de recordar...

...e todo para non ver...

para non ver as reixas invisibles que pechan as ventás da casa....

para non ver a blusa blanca que me facía un bo escote, esa que tanto lle gustaba ata que deixou de gustarlle...

para non ver que me fun facendo pequeniña co paso do tempo...ata non ser ninguén...

para non ver...que xa olvidei o número do móvil que tiven ata un día desapareceu, na casa. Ten razón él, debeu de roubarmo alguén...

para non ver...que un día deixei de desexar traer un fillo a este mundo...

para non ver que non se necesita un arma para matar...é suficiente a palabra.



shshshssssss...non fagades ruído...non espertedes ó monstruo...

Pecando...

Ira cando lle dedica aínda que só sexa un segundo á rubia de bote. Porque a vanidade péchalle ós ollos.

Gula porque bebería ata anegarme só por compartir con él ese tinto que tanto lle gusta.

Envexa do seu pasado sen min. Porque non fun eu quen lle mercou a camisa de cuadros azuis. Pero foi alguén.

Preguiza de que saia de min porque quero vivir na éxtase permanente.

Soberbia porque ninguén mellor ca min. Para amalo e tamén para odialo.

Luxuria porque unha e outra vez arrinco cos dentes os botóns da camisa de cuadros azuis.

Avaricia porque merquei todos os pintalabios do mercado porque só eu me pinto para él.

Pecados ou loucura?

Documento de compromiso

Documento de compromiso.

Inventarei unha patria.

Coserei unha bandeira.

Non haberá monarquía, pero eu serei a túa raíña.

As normas aprobaranse por maioría. 2 votos é unanimidade.

Haberá sempre froita madura para que ti a comas.

Como ceo, sabas de liño.

Asina.

SUPR

Quixen pintar a túa sonrisa e perdinme nela.

Intentei debuxar as liñas da túa man e acabei paseando por elas.

Saquei o chisqueiro para darche lume e diluínme no fume do teu pitillo.

Quixen que foses meu e acabaches posuíndonme nun segundo eterno.

Respiraba só para ulir o teu perfume.

Quixen borralo todo. Pero a tecla SUPR borrouse do teclado.

Aínda que non queiras

Aínda que non queiras reflíctese na túa mirada.

Aínda que pretendas ocultalo vereino nos teus acenos.

Sen que te decates, cóntano as túas palabras.

Sobre todo cando sin querer pero adrede rozas coa túa pel a miña pel...

Sin alma

Vacieime de ti.

E quedei sin alma.

E quedei sin min.

Pechado con chave

Un día, hai moitos días, descubrín a porta da muralla na que se agochaba.

Collín a chave e pechei por dentro.

Dentro había un mundo. Con mar. A súa beira paseabamos polas estrelas.

Hoxe só hai un valado, baixiño. Non ten porta. Nin chave. Pero eu non podo saltalo.

A caixa dos abrazos

Hai moito tempo regaláronme unha caixa chea de lápices de cores. Hoxe decidín abrila.

No seu interior había lapiceiros. Pero ademáis atopei un montón de cousas que xa non recordaba posuír.

Atopei un papel pintado con extrañas liñas que semellaban un circuito. Tamén o meu primeiro móbil. E un libro de Benedetti. Con dedicatoria.

Había tamén apuntes, os conceptos borrados polo paso do tempo. Estaban escritos con bolígrafo de cor violeta. Durante moito tempo esa foi a miña cor preferida.

E un tique de autobús de liña regular. Grapado, un billete de tren. O mesmo destino.

Ata un paquete de tabaco vacío, da marca que fumaba daquela, cun teléfono apuntado. O número marcado xa non existe. Vaia, é un bonito número. Déixame unha estrana sensación de intimidade. Mágoa non recordar a quen pertence.

Ó fondo, unha folla de libreta doblada imitando un sobre. Cunhas letras, para cando necesites un abrazo. Dentro, fío de cores.